Assistant Professor, Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Theology and Islamic Studies, Shahid Chamran University of Ahvaz, Ahvaz, Iran
Textual coherence is one of the most important theories raised in text grammar. This theory examines and analyzes the elements that connect the constituent parts of the text. In order for a text to be coherent, it needs three lexical, grammatical and linking factors, each of which are divided into several subgroups, and their presence in a text creates the coherence and cohesion of the constituent parts of that text. The present descriptive-analytical article aims to analyze the lexical coherence in Surah As-Sajdah and to analyze and evaluate the degree of coherence and cohesion between the ayahs and its components. The results of the article indicate that Surah As-Sajdah has a high degree of lexical coherence that includes repetition and collocation. The most important reason of this cohesion comes from repetition, which by being scattered throughout the text, connects the ayahs and different parts of the text together. As for collocations, antonymy has played a prominent role in this surah. It is used in line with the main meaning and theme of the text, which is the confrontation between believers and unbelievers.
اقبالی، عباس و روح الله صیادی نژاد و محمد حسین فاضلی، (1396)، «تحلیل انسجام واژگانی در سوره عنکبوت»، پژوهشنامه تفسیر و زبان قرآن، سال ششم، شماره 1، پیاپی 11، صص ۹۱ – ۱۱۰.
امرائی، محمد حسن، (1398)، «تحلیل انسجام غیرساختاری در سوره لیل با رویکرد زبانشناختی نقشگرا»، مجله ذهن، شماره ٧٧، صص 215 – 244.
ایاضی، محمد علی، (1379) چهره پیوسته قرآن: پژوهش در علم تناسب قرآن، تهران، موسسه پژوهشهای قرآنی.
بلاشر، رژی، (1378)، در آستانه قرآن، ترجمه محمود رامیار، تهران، دفتر نشر و فرهنگ اسلامی.
حجازی، محمد محمود، (1970)، الوحدة الموضوعیة فی القرآن الکریم، القاهرة، دار الکتب الحدیثة.
حسان، تمام، (1993)، البیان فی روائع القرآن دراسۀ لغویۀ و اسلوبیۀ للنص القرآنی، قاهره، عالم الکتاب
حلوه، نوال بنت ابراهیم، (2012)، اثر التکرار فی التما سک النصی مقاربة معجمیة تطبیقیة فی ضوء مقالات د. خالد منیف، ریاض، جامعة الأمیرة نورة بنت عبد الرحمن.
خرمشاهی، بهاء الدین، (1372)، دانشنامه قرآن و قرآن پژوهشی، تهران، نشر فرهنگی مشرق.
دراز، محمد بن عبد الله، (2005)، النبأ العظیم نظرات جدیدة فی القرآن الکریم، تحقیق، أحمد مصطفى فضلیة، تقدیم عبد العظیم إبراهیم المطعنی، بیروت، دار القلم للنشر والتوزیع.
الدرویش، محیی الدین، (بیتا)، إعراب القرآن الکریم وبیانه، دمشق، دار ابن کثیر.
الراغب الأصفهانى، أبو القاسم الحسین بن محمد المعروف، (1412)، المفردات فی غریب القرآن، المحقق صفوان عدنان الداودی، دمشق، دار القلم.
ساسانی، فرهاد، (1389)، معناکاوی: به سوی نشانه شناسی اجتماعی، تهران: نتشارات علم.
السیوطی، الإتقان فی علوم القرآن، (1996)، تحقیق: سعید المندوب، لبنان، دار الفکر.
الشوکانی، محمد بن علی بن محمد بن عبد الله، (1414)، فتح القدیر، دمشق، دار ابن کثیر.
الصالح، صبحی، (2000)، مباحث فی علوم القرآن، بیروت، دار العلم للملایین.
الطباطبائی، السید محمد حسین،(1417)، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الأعلمة للمطبوعات.
طنطاوی، محمدسید، (١٩٩٧)، التفسیر الوسیط للقرآن الکریم، القاهرة، دار نهضة مصر.
الطوسی، أبی جعفر محمد بن الحسن، (1409)، التبیان فی تفسیر القرآن، قم، مکتب الاعلام الاسلامی.
الطیبی، شرف الدین الحسین بن عبد الله، (2013)، مقدمة التحقیق إیاد محمد الغوج، امارات، جائزة دبی الدولیة للقرآن الکریم.
عبدالمجید، خلیل، (1998)، البدیع بین البلاغة العربیة واللسانیات النصیة، القاهرة، الهیئة المصریة العامة للکتاب.
عمر، احمد مختار، (1982)، علم الدلالة، الکویت، مکتبة دار العروبة للنشر والتوزیع.
فرج، حسام احمد، (2007)، نظریة علم النص، القاهرة، مکتبة الآداب.
26. لفطیپور ساعدی، کاظم،(1385)، درآمدی به اصول و روس ترجمه، تهران، نشر دانشگاهی.
مسلم، مصطفى، (1426)، مباحث فی التفسیر الموضوعی، دمشق، دار القلم.
نظری، علیرضا، (1389)، کارکرد عوامل انسجام متنی در خطبههای نهج البلاغه: بر اساس الگوی نقشگرای هالیدی، رساله دکتری، دانشگاه تربیت مدرس، رشته زبان و ادبیات عربی.
نهیرات، احمد و عباد محمدیان، (1396)، «همآیی واژگانی تقابلی مکمل در قرآن کریم؛ مطالعه موردی آیات مرتبط با ترکیب «جَنَّات النَّعیم»، دوره 7، شماره 17، شماره پیاپی 7، صفحه 55-76.
