Literary Quranic Researches

Literary Quranic Researches

A Componential Analysis of Tafrīq and Tafarruq in the Holy Qur’an Based on Syntagmatic and Paradigmatic Relations

Document Type : Research Paper

Authors
Ezzat Molla Ebrahimi 1
Mohadese Hozan 2
1 Professor, Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Literature and Humanities, University of Tehran, Tehran, Iran
2 PhD Student, Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Literature and Humanities, University of Tehran, Tehran, Iran
10.22034/paq.2026.2076158.4090
Abstract
Drawing on componential analysis within structural semantics, this study examines the multilayered meanings of the Qur’anic terms tafrīq and tafarruq through their paradigmatic and syntagmatic relations with other lexical items in the Qur’an. It examines these terms within their linguistic context, arguing that their meanings can only be fully understood through their paradigmatic and syntagmatic relations with other lexical items in the Qur’an. The findings, derived from a componential analysis based on these relations, indicate that the meanings of tafrīq and tafarruq in Qur’anic discourse extend well beyond the lexical level. They encompass semantic components such as the disruption of social harmony, rejection of God, discord, the instrumentalization of religion, killing, religious fragmentation, the erosion of social institutions, concealment of the truth, moral deviation, the pursuit of selfish desires, abandonment of divine unity, deviation from the right path, the failure to realize religious principles within the social order, and the notion of inequality.
Keywords
Qur&‌‌rsquo
anic, Tafrīq, Tafarruq, Syntagmatic, Paradigmatic
Subjects
1. ایزوتسو، توشیهیکو (1361)، خدا و انسان در قرآن؛ معنی­شناسی جهان­بینی قرآنی، مترجم احمد آرام،تهران: بهمن.
2. ایزوتسو، توشیهیکو (1378)، مفاهیم اخلاقی دینی در قرآن مجید، مترجم فریدون بدره­ای،تهران: فرزان.
3. پاکتچی، احمد و آزیتا افراشی (1399)، رویکردهای معناشناختی در مطالعات قرآنی، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
4. پالمر، فرانک (1366)، نگاهی تازه به معنی­شناسی، مترجم کوروش صفوی،تهران: پنگوئن.
5. جوهری، اسماعیل (1376)، الصحاح،به کوشش احمدعبدالغفور عطار، بیروت: دار العلم للملایین.
6. دوسوسور، فردینان (1382)، دوره زبان­شناسی عمومی، مترجم کوروش صفوی،چاپ دوم،تهران: هرمس.
7. راغباصفهانی، حسین (1412)، مفردات ألفاظ القرآن، بیروت: دار القلم.
8. زرسازان، عاطفه و دیگران (1400)، «معناشناسی "ضرّ" در قرآن کریم با تأکید بر روابط هم­نشینی و جانشینی»، نشریه 9. پژوهش­های زبان­شناختی قرآن، سال1، شماره2، صص 79-102.
10. سلمان­نژاد، مرتضی (1391)، «معناشناسی تدبر در قرآن با سه رویکرد ساختاری، ریشه­شناسی و تاریخ­انگاره»، پایان­نامه کارشناسی­ارشد، مرکز تحقیقات امام صادق (ع).
11. شعیری، حمیدرضا (1388)، مبانی معنا­شناسی نوین، تهران: سمت.
12. صفوی، کوروش (1360)، درآمدی بر زبان­شناسی،تهران: رامین.
13. صفوی، کوروش (1387)، درآمدی بر معنی­شناسی، تهران: سوره مهر.
14. طباطبایی، محمدحسین (1378)، تفسیر المیزان، مترجم محمدباقر موسوی، قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.
15. عبدالباقی، محمدفؤاد. (1364)، المعجم المفهرس لألفاظ القرآن الکریم، بیروت: دارالکتب المصریة.
16. عسکرى، حسن (1400)، الفروق فی اللغه، بیروت: دارالافاق­ الجدیده.
17. فراهیدی، خلیل (1409)،کتاب العین، قم: هجرت.
18. لاینز، جان (1391)، درآمدی بر معنی­شناسی زبان، مترجم کوروش صفوی. تهران: علمی.
19. لوبنر، سباستین (1399)،درآمدی بر معناشناسی، مترجم جلال رحیمیان، تهران: نویسه پارسی.
20. مصطفوی، حسن (1430)، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، بیروت: دارالکتب العلمیه.
21. Cruse, D. A. (1987). Lexical semantics. Cambridge: Cambridge University Press.